Gedicht: Alles valt

Alles valt

Eind september en de spijt om het voorbijgaan
van de zomer heb je toch weer van je afgeschud.
Niets hoeft nog zo nodig. Wat moest gebeuren
is gebeurd. Wie nu nog wil komt hopeloos te laat.

De wereld toont zich vandaag in zijn vergeefse
helderheid. De vogels zwijgen. Ik sta alleen
tussen bomen terwijl regen, noten, bladeren:
alles valt en ik val zwijgend met dit alles mee.

Niets rest nu nog dan het geduldig wachten tot
zintuigen toch weer hoopvol gaan speuren naar
dat eerste, nauwelijks waarneembare. Benieuwd
of het leven eens te meer de strijd aanbindt.

MARC TRITSMANS

( uit: ‘Alles is hier nog’, Nieuw Amsterdam, Amsterdam)